عباس قديانى

826

فرهنگ جامع تاريخ ايران ( فارسى )

نميرو معلم اتريشى سواره‌نظام و مربى سپاه در دورهء امير كبير در مدرسه دار الفنون . نواب صفوى بنيانگذار جمعيت فداييان اسلام . در سال 1303 هجرى شمسى در خانواده‌اى روحانى در يكى از محله‌هاى جنوبى تهران ( خانىآباد ) تولد يافت . مادر او خانم نواب صفوى و پدر وى مردى اصيل و فاضل از خاندان عترت و طهارت به نام سيد جواد ميرلوحى بود . پدر و مادر نام نوزاد را مجتبى نهادند . نواب صفوى سيد مجتبى نواب صفوى پس از فراگيرى دروس ابتدايى و دبيرستان در اواخر سال 1320 وارد نجف شده و دروس حوزوى را فرا مىگيرد . و پس از سه سال آموخت كه براى اينكه حقيقت باقى بماند مىبايد قيام كرد و مسلمانان را از گرفتارى نجات داد . از جمله مسائلى كه نواب صفوى در اين زمان عليه آن قيام نمود تبليغات احمد كسروى بود . احمد كسروى مورخ معروف ايران كه فكر ادعاى نبوت را در سر خود مىپروراند تصميم گرفته بود كه مكتب شيعه را كه بزرگترين سد راه اشاعه افكار پليد خود پنداشته بود با هجو كردن اساس علمى و فلسفى آن راه را براى رسيدن به هدف شيطانى خود هموار سازد و ضمن اينكه مكرر بر ضد علماء و روحانيون شيعه هرزه‌درايى مىكرد وقتى كه معارض و مبارزى در اين مسير براى خود نديد پا را فراتر نهاده و شروع به هتاكى نسبت به حضرت امام جعفر صادق عليه السلام نمود . نواب صفوى براى از ميان برداشتن كسروى اسلحه‌اى تهيه نموده و در روز 24 ارديبهشت 1324 هجرى شمسى وى را مضروب مىسازد ولى كسروى از اين ماجرا جان سالم به در برده و نواب صفوى دستگير و به زندان منتقل مىگردد . كسروى بعد از اينكه احساسات خدايى مردم مسلمان او را به وحشت انداخته بود حرف و عمل خود را به ظاهر تا اندازه‌اى پس گرفت . نواب صفوى پس از واقعه كسروى موقعيت را براى پىريزى بنياد مقصود خويش مناسب ديد و جلساتى را كه قبلا از افراد متدين و پرشور تشكيل داده بود ، توسعه داد و پايه يك جمعيت دينى فداكار را نهاد و چون يقين داشت كه در راه مقصود بزرگى كه در پيش دارد همه‌گونه فداكارى لازم است و ممكن است كه به فدا شدن عده‌اى از افراد منجر شود ، لذا جمعيت را به نام « فداييان اسلام » ناميد و اولين موجوديت جمعيت را با صدور اعلاميه اعلام نمود . پس از تشكيل جمعيت فداييان اسلام عده‌اى از جوانان مخلص تربيت شده به اين جمعيت پيوستند و حس انتقام از كسروى كه به تازگى از بيمارستان خارج شده بود در آنان تقويت شد و سرانجام روز بيستم اسفندماه 1324 در محل دادگسترى تهران به دست شهيد سيد حسين امامى ، سيد على محمد امامى اعدام گرديد .